Sahile vurmuş insanlık başlığını taşıyan bir fotoğraf dönüyor bir zamandır internette. Minicik 3 yaşındaki bir bebek, minicik bedeni karaya vurmuş Suriye'deki savaştan kaçmak için ailesiyle bindiği bot alabora olduğunda... Boğularak can vermek ne acı.. Eğer bunu yaşayan büyük bir insan olsaydı belki bu kadar ses getirmezdi ki keza öyle zaten; arkadaşımın şahsen şahit olduklarını dinlediğimde dehşete kapıldım.
Bu ara çok dehşet verici şeyler oluyor dünyamda. Yeni bir işim var mesela, çok harika insanlarla çalışmaya başladım eski iş yerimdeki insanlar gibi; alışma sürecim biraz daha uzun sürüyor işi öğrenme çabamla birlikte. Bilmediği bir işi yapmak bir insan için en dehşet verici şeylerden biridir bana soracak olursanız. Neyseki dediğim gibi harika insanlar var etrafımda ve desteklerini hiç esirgemediler şu ana kadar. Bu güzel haber.
Yine bir çocuk öldürülmüştü geçenlerde ve Kürt olduğu için "ama terörist" demişti baĞzı haysiyetsiz şahsiyetler. Bunun güzel yanını bulamıyorum. %100 dehşet garantili bir hikaye bence bu. İnsanlar, ölenin ırkına göre üzülüyor veya seviniyor... Bu neyin kini? Neyin düşmanlığı acaba ...
Bu ara ya çocuklara ya kadınlara oluyor olan. Ülke'nin karışıklığına bir çok sebep getirebiliyor insanlar ancak bence en büyük sebep dünü çabuk unutmamız. Bu ülkede her saniye güncellenen bir gündem var ne yazık ki.
Dün ağladığımız ne varsa, sövdüğümüz kim varsa bugün bambaşka hallerdeyiz. Neye eylem yapacağımızı şaşırdık, neyi protesto edeceğimizi, neye sevineceğimizi, neye ağlayacağımızı.
Teskerelere onay verilmesi için iki kolu, iki bacağı, olmayan beynini kaldıran insanlar var bir yerlerde. Aynı oksijen sarfiyatı yaptığımızdan şüphe ediyorum.
Aynı zamanda maden facialarının modası geçti, Özgecan'ı hala profil fotoğrafı yapanlar "e değiştir artık" cümlelerini duymaya, Ali İsmail'in kim olduğu unutulmaya, Ethem Sarısülük'ün katilinin serbest kalışı olağan durumlar listesinde yerini almaya, asansör faciası raflara kaldırılala, canlı bomba mükemmel insanları öldürmesi hatırlanmamaya (hani şu çocuklara oyuncak götürenler) ve Gezi Mücadelesi'nden de geriye "ya zaten ilk günler Gezi Gezi'ydi, sonradan cozuttu onlarda" cümleleri yankılanmaya başlayalı saatler oldu ...
Bu ülkede 1 saatte 60 potansiyel gündem değiştiğinden, oldukça uzun bir zaman diliminden bahsediyoruz esasen.
Türkiye gündeminde değişmeyecek ve aslında sadık kalarak sürekli bahsedebileceğimiz tek şey nem.
7'den 70'e, tüm politik görüşlerin, tüm dini inançların, tüm sosyal ekonomik sınıfların ceremesini çektiği tek şey NEM. Ne acı değil mi?
Yaklaşık 10 dakikadır burada bunları yazıyorum, klişeleşmiş şehit haberlerinden başka gündemde değişiklik olup olmadığını kontrol etmeliyim artık. Artık trafik kazası haber niteliğini kaybetti ne zamandır, yakında şehit haberlerine de aynısı olursa şaşırmam.
Her gün bi şehit veriliyor ne de olsa ... Tozlu raflar böyle zamanlar için var.
A sahi, bir tiyatro sanatçısı düşünce özgürlüğünü kullanması sebebiyle ihraç edilmişti günler önce. Bir yerlerde savaşlar oluyor bu arada, her gün olduğu için onu da es geçiyoruz artık.
Ee, yarın ne giysem?
Nem var ya, çok terliyor insan. Önce saçımı tarayayım, sonra pamuklu birşeyler bakarım artık.
