"Nereye bakıyor gözlerin? Ben buradayken, tam karşında, nereye?" demedim.
Belki bu yüzdendir uzaklaşman... Sessiz olmadı gerçi; paldır küldür kalktın misafirmiş gibi, yüreğimden. Bana seni uğurlamak düştü, ev sahibi olarak.
Sen öyle bir darmaduman gittin ki, arkandan su dökmedim, geri gelmeni isteyemedim.
Kapımı açmıştım halbuki, ekmeğimi bölüşmeye karar vermiş, çayımı, vaktimi, sabrımı paylaşmıştım seninle.
Sen öyle misafir hissetmişsin ki kendini, yere düşmüş kırıntılar bile bana aitti.
Gittiğinde arkandan baka kaldım bir süreliğine. Derken kokun da gitti havadan...
Sana yemekler yapmıştım oysa, eşe dosta dağıttım hepsini.
Sana yazmıştım; başkalarına adadım şiirlerimi.
Şimdi seninle sohbet ediyorum, evet. Selamımı esirgemem.
Gel gör ki, seninle ekmeğimi bölüşmem artık.
Bu saatten sonra, eyvallahım yok kimseye.
