Kalbim kırık, başım eğik, sahipsiz bir köle gibiyim bu günlerde. Nereye gitsem bir fazlalıkmışım hissi...
Nefes almam bir hata, sanki duvarlar üstüme üstüme geliyor, boğuluyorum.
Alıngan ruh halim, sıkkın canım, it muamelesi gördüğüm yegane insan ve ben, bavulları sırtlandık gidiyoruz...
Kendimi Cem Karaca şarkısının ithaf edildiği kişi gibi hissediyorum. Cehenneme doğru yola çıktık, gidiyoruz.
Mutsuzum. Umut Sarıkaya'ya rakip oldum hatta. Mutsuzum arkadaşım. Ülke çalkalanırken, kendi derdime düşecek kadar bencil bir insana dönüştüm; çünkü mutsuzum. Politik değil mutsuzluğum, şahsi-manevi ve sonu -i ilen biten bi kaç şey daha işte. İşin özü şu: birileri kalbimi kırıyor...
