Evolution!

This is me talking to you,
This is me looking into your eyes!
Awkward moments are ahead,
But I don't give a sh.. to your lies!
You have suddenly stopped,
Somehow I knew that moment from the back.
Then you become more blue than ever!
Even though there were grey clouds on our head...
Ambition of the situation,
and the consequences of the detention,
but the way you shine in the darkest night,
under the control of the unfair regulation...
This is me talking to you,
With the best self-confidence ever.
This is me looking into your eyes,
This is what we call "happily ever after!"

Oh boy...

Oh boy! Hello!
Where do I know you from?
Aren't you the one I have been waiting for,
All along?
Oh boy, its so nice to meet you!
After all these years,
You are right in front of my eye!
Oh boy, take my hand!
Take me and hold me 'till we fly!
Oh boy fly me 'till the sky!
Oh boy, hi!
Kiss me while we are flying high!
Oh boy, where have you been?
Why have you let me yearning?
Oh boy, no these are not tears I shed,
Oh boy, no the people we know ain't dead!
Oh boy, come here now!
Never bow before the unfair, don't bow!
Oh boy, let me teach you the stuff,
The truth and the bluff.
Life gives me the present,
and it is you in every language and every accent!

Hırslar...

Bir yerden otobüse binersin, içeride bir dolu insan vardır. Tanımazsın ama kaynaşırsın işte, Türk insanısın ne de olsa.
Yavaş yavaş ilerler otobüs sen bindikten sonra.
İlk durağa gelinir.
Bir kaç kişi iner. Ama harmoni bozulmaz.
İkinci durağa gelinir, daha fazla kişi iner.
Üçüncü durak, dördüncü durak derken tek tük insan kalır geriye, son durağa yaklaştığında.
En son tek başına inersin o koca otobüsten.
Geride bıraktıkların sadece birileridir aslında, ama yine de aklına takılır bir şekilde.
Yapayalnız yürürsün gideceğin yere.
Kendini avutursun müziklerle...

Tek başına otobüs seyahati gibidir "hırslar". Ona kapılıp gittiğinde etrafında kimseler kalmaz. Başarırsın bir şekilde evet, ama yapayalnız.

Nalaka?
Ben de bilmiyorum.

Sinirlenmiyorum. Sinirlendiriliyorum.

Hayal kurmak iyidir. Derinlere daldığında birisi kulağının dibinde vuvuzela çalarak çıkarır seni ama o diplerden. Buna alışmak lazım.

Kalp atışı 110'a vurduğunda dünyaya kör bakar onlar. O an herşey "sen"den ibarettir. Sonra sen o malum kişiyi sakinleştirirsin en fazla yarım saat içerisinde. Kalp ritmi düşer. O andan itibaren senin kafanda mutluluk fotoğrafları çekilirken, malum şahsın kafasındaki tek şey senden kurtulup o anları arkadaşlarına anlatmaktır. Anlatır da. Sen aslında bir et parçasından başka birşey değilsindir artık; ama o dünyaları verseler değişemeyeceğin şey oluverir.

Aklını başına devşir! Bırak kalbi 200'e vursun itin! Bırak, sana ne! Bırak gebersin! Sana ne arkadaşım? Kardioloji uzmanı mısın sen?

Ders al başına gelenlerden. Salak saçma bir hayal sürüsü peşinde koşacağına insan ol! Kendin ol! Önce insan ol ama.

Bırak ne hali varsa görsün, sana ne arkadaşım? Neden senin uykuların kaçıyor onun hasta olduğunu söylediğinde doktor? Sanane arkadaşım!

Sana ne işten çıkarılma durumu varsa, sen niye oturup iş arıyorsun ona? Sana ne evleneceğiz demişse, sen neden evlilik vizesini araştırıyorsun?

Neden inanıyorsun sözleneceğinize? Neden abine söylüyorsun? Neden mutluluktan havalara uçuyorsun? Mal mısın arkadaşım sen?

Ya, geç bu "seviyordu ama" ayaklarını! Onlar sevmez, onlar sevemez! Onlar sadece et parçası olarak görür seni, başka birşey değil. Sen de sevmeyeceksin. Boyun eyme bu saçmalığa daha fazla! Artık daha fazla yorma beni! Hadi bas git şimdi. Defol!

Herşey çok güzel olacak !

Hergün birşey daha biter.. Giderek acı vermez biten şeyler. Kayıtsız bir razı oluş başlar, sıradan izler bırakır en tutkulu aşklar.

Evet, aynen böyle söylemiş Sertab.

En zor zamanında daha da zoruyla başa çıkmak zorunda bırakır yukarıdaki seni; hep böyledir. Klasik. Ama önemli olan akıl sağlığını koruyabilmektir.

Hala güçlüyüm ve başıma gelen şeyler beni daha da güçlendiriyor.

Kısmet..

Yükseliyorum yavaş yavaş ve her basamak atlayışımda birini de aşağıda bırakıyorum; bu ayrılıkları buna yoruyorum artık.

Giden gitmiştir, gittiğinde bitmiştir derler. Yapacak bişey yok, önümüzdeki maçlara bakacağız.

Hamileyken sigara içerseniz çocuğunuz böyle olur!

Behlül kaçar, Bihter kaşar diyolar,yalan aslanım yalan!
Enişte bana pişt demiş falan.
Ne kadar gereksiz ithamlar bunlar.
Bence damlaya damlaya göl oluyo olsaydı ingiltere ve karadeniz bugün sular altındaydı misal.
Ha sular altında kalmak iyidir,serinleriz ama lakinki öyle değildir.
Serinlemek yetmiyo ama bazen okul okumak, ütü ütülemek gerek.
Hhayır yani ıslak kıyafetle okulamı gidilirmiş?
Ya okuyom ben ya!
Ha ama elimde kağıt yok.
Kağıt mı?
Kağıt ne arar la bazarda? Ben 20 yaşındayım ben öyle bişey görmedim.
Zaten şöyle bir baktım bazara.
Gerekeni yaptım.
Hammallığa gerek yok.
Beyin bedava!
Okula gitmek için tren istasyonuna gidiyordum geçen gün;
Şurdan bir tren geçiyoru ki,
Ben de trene bahıyorum ki,
trenin üstünde bir yazı varı ki,
Oda Doğu Express imiş ki.
Derken telefonun çalmasıyla benim ayağımın takılması ve telefonun yere düşüp kırılması bir oldu.
Anneme söyledim; ne gırması yav? dedi.
Bir anda kaynar sular başımdan aşağı döküldü!
Şimdi ne yapacaktım ben telefonsuz!
Tabiki yanıt belliydi.
Hemen banyoya girip "giden günlerim oldu" yu söyledim.
Banyodan çıktım, anam bir de ne göreyim!
Yan komşunun kızı ağlıyor.
Ne dediğini anlamam biraz zaman aldı;
Meğersem "emoları rahat bırakın tamam mı!" diyormuş.
Ben de sandım ki "emin abiye don alın tamam mı" diyor.
Ben de bu yanlış anlaşılmadan feyz alarak Bates Motel Pro'nun soğuk bira şarkısını açtım.
Dedim naber?
Dedi iyidir.
Dedi ee,
Dedim ne?
Dedi iyidir.
Dedim ne dedin?
Dedi ne dedi?
Kim dedi dedi,
Kim ne dedi dedi.
hadi yakşamlar.

Thames Valley University (Uni of West London) !

Yeah people ! This is the day that I give you some good news about my life!
I have accepted by TVU!
and will study Video production and film studies!
Yes, one more step had been taken through the biggest dream of my life; becoming a movie director.!
How many steps left? No one would know the answer.
But I can say I am getting closer with the every breath I take.

So the song of the day is Black Label Society - Bridge to Cross

Hands on the wheel
All is straight ahead
Left behind
Second guessing all that I once said
I once said
I once said

My spirit is bent and there's blood on my hands
The more I'm down, the less I understand
Once so found, now so lost
I ask no questions, it's just one more bridge to cross

All is black and white
Wouldn't change even if I could
I'll take what I'm handed
Whether it's damned or if it's good
If it's good
If it's good

My spirit is bent and there's blood on my hands
The more I'm down, the less I understand
Once so found, now so lost
I ask no questions, it's just one more bridge to cross

My spirit is bent and there's blood on my hands
The more I'm down, the less I understand
Once so found, now so lost
I ask no questions, it's just one more bridge to cross

Gavursun! Benimsin!

Aşığım her metrekarene! Her köşe başına, her rastladığım insanına, her atlı arabana, herşeyine!

"Neden" diye soranlar oluyor! Neden aşığım sana bu denli?
Moralim bozukken bir boyoz yeter gülümsememe...
Canım sıkkınsa o sıcak halkından birisinin "gevrek!" diye seslenişidir beni iyi hissettiren...
Bir amcanın yanıma gelip "güzel kızım çiğdem ister misin?" diye soruşuydu o günümü mutlu kılan!
Sokakta "darı" satan çocuğun sesiyle uyanmaktı asıl zevk...
Markete gittiğimde "domat" istemekti seni özel kılan; "domates" yerine...
Akşamları dışarı çıktığımızda arkadaşlarla, birbirimizin aklını okur gibi "kumru" yemek istememiz bir tesadüf müdür hepberaber?
Alsancak'tı yine adresimiz, bizi bulmak isteyenler için.
Yine vapurunla geçmiştim Bostanlı'ya bu yaz.
Yine her zerrene aşık oldum, saat kulesinin ışıklarını seyrettiğimde.
"Gündoğdu meydanı"ydı yine o gavur insanımın asıl gavurları taşladığı yer.
Yine abimin telefonundan KafSinKaf tezahüratı yükselmekteydi!
Memleket hasreti değil bu, seninle hiç evim olmadı benim...
Bu başka bir aşk, başka bir özlem, başka birşey bu, anlatılamaz...
Hissedilir ama!
Bir boyoz, bir gevrek, bir çiğdem yeter buna!

same things different days..

There is a woman.
That woman is actually in my life for more than three years.
She talks a lot but none of the sentences that she make make sense. Which means she talks too much but says nothing. That kind of people are actually getting on my nerves.

Lots of things are getting on my nerves these days that I realized. Such as chewing friends, none smokers, idiots... Etcetera.

Is it because I have a really hard time on anger management? Yet, I haven't murdered anyone for chewing out loud or for not smoking. That means I am pretty good at anger management, don't you say?

Another tough night is upon. Not because it is raining at the moment and I have to sleep in my bed all alone, but because I have nothing to drink! I mean alcohol by drink by the way, enlighten you. I need something that will make me feel like I am on the clouds and trying to find my way back to my room as I am sitting in my bedroom. You got what I mean? I need to forget where I am, what I am and I need to realize that this shitty life is just a life and I have to live it through.

I have feelings! I don"t want them! I want to be senseless/emotionless! I don't want to cry anymore while thinking about the future...

I don't want to be depressed about the university anymore..

Yes, I don't want to be me.. But I don't do anything to change myself!

.

boş

Learning the meaning of family.

It is raining.
The rain comes with its grey clouds.
I do not like the rain.
Grey clouds, the insurmountable wind.
When the raindrops crashes the windows of my room and slide down slowly, it seems like my windows got something to say and cry for. They seem like crying. But they are just windows.
The sound of the raindrops crash to my windows makes me miss mum.
The old, sweet, cool winter days. When the whole family drink a cup of chocolate milk and eat cakes.
The nights that everyone concentrate on a TV show for hours and never look up each other until the adverts. The adverts that always have been skipped. The family dinners that always my mum and grandmother cooked.
This wind is driving me crazy! It doesn't understand that my hair is as stubborn as the wind always have been. No way I can handle them both! So I leave my hair to the wind.
After a while they started to dance together. My hands are in my pockets and don't even try to stop their dance.
`Blimey! I look like punks with this hair style.` I laughed at myself. It felt good.
Jesus! Look at my Converses! They are all wet! Shhh-Sugar! I hate rain. Once again, I do hate rain!
Well I actually hate anything wets my hair, my shoes and my bag! Oh no, look into my bag! All the papers and- Jesus! My i-pod is wet! I have to go under something dry and see if it is working! Now! Run Deniz! But to where?! Hell yes! There is a Tesco behind the gates.

-Closed.-

What?! 24 hours Tesco is closed?! Oh.. My bad. Its just a mini Tesco and its raining at 11pm. 'fcourse it is closed. No one would think that a little girl called Deniz can need a dry place to see if her i-pod is working or not would they? "A little girl!" I repeat myself out loud and laugh so hard. "A girl weigh 90 kilos is a little girl!" I laugh again. That felt a lot better.

Well. Time to return to home I guess. Its quite late. Mum must have been worried.
Where the hell is that damn key?
Yeah, found ya!
"Heya! I'm home!" I saw the dark hallway.
"No light?! At a rainy night? Oh yes, it is romantic!" I said out loud. No one answered.
I went upstairs. Their bed was empty. Living room was empty. The kitchen was empty and messy. Then I realized no one was home... yet.
They are still on their holidays and I'm by myself at this empty and messy house. I messed it up actually. No one to blame. Let me check my phone, maybe they have called?
No missed calls.
No text messages.
Nothing.
How long have it been?
A week or so?
Is it too hard to get used to be alone? I should have taken it as an advantage not a reason to be depressed. Lets party! with who?!
Let me watch a film by myself on this big screen! Huh! No one will disturb me while watching a Coen brothers movie.
Then I realized that its not as tasty as with their disturbing. Without no one moaning about watching a film, I cannot even concentrate.
A chocolate milk?
...
Its really boring without the family around I guess.
Even if you have a lot of space without them, you miss to fight for that space. I haven't washed any of the dishes for 4 days now and no one is shouting at me for that. Mum, life is really boring without you!

Çalışmamalıymışım.

Hayatımın en sikindirik günlerini geçiriyorum şuanda.
Herkes gibi ben de ümit bağlamıştım Brunel'e ve evet, olamıyor.
Kontenjan dolu.
Neden ?
Çünkü İngiliz eğitim sisteminin en gerzek kazığını ben yedim; şöyle ki, ALEVEL sonuçları GCSE sonuçlarından önce yayınlanıyor ve ne hikmetse GCSE sonuçları alınmadan üniversiteye girilemiyor.
Bu da şu demek oluyor, benim gibi İngilizce madurları, GCSE sonuçlarını alıncaya dek istedikleri bölümler ve üniversitelerde kontenjan diğer hödükler tarafından dolduruluyor.
Haksızlığın en büyüğü, benden istenilen 240 puandı ve ben 320 puan almayı başardım.
Yani, herhangi bir deliklerine domates sokup, salça olana kadar pompalamaya devam etmek istediğim çömezler 240 puanla BRUNEL UNIVERSITY öğrencisi olabilirken, ben, GCSE sonuçlarının açıklanma tarihi maduru ben (!) BRUNEL UNIVERSITY'nin kapısından, boynumda "visitor (ziyaretçi)" kartı olmadan giremeyeceğim.
Günlerdir, haftalardır, aylardır ve hatta yıllardır hayalini kurduğum üniversiteye yaklaşamadım bile.
Böyle sistemin ben ta (fill in the blanks).
Hayır işin en boktan tarafı, eğer GCSE ENGLISH'ten C alamamışsam, kazandığım 320 puan götüme giriyor.
Bu da şu demek oluyor, götümden ter aka aka çalıştığım 3 senem boşuna çalışılmış oluyor.
Ha götümden ter aktı da noldu? Öğretmen gazabına uğradım ve Merit-Pass aldım.
Sınıfta tek ders yapan ben değil miydim?
Okulun son gününe kadar çalışan ve notlarını Distinction yapan ben değil miydim?
Sonuç?
Kocaman bir PASS!
Derste oyun oynayıp futbol muhabbeti yapan adam ne aldı?
MERIT!
Hakikaten sikerler böyle işi.

Ordan sesinizi duyar gibiyim; ay ne kadar terbiyesiz!
Hakkı yenilen bi insanın gönlünden kopan müstesna küfürler bunlar.

Hurt

I was walking by.
I remember because I usually hate walking.
But I was walking.
The earphones was giving me the pleasure of the song that loved by me very deeply.
Johnny Cash's old voice was whispering in my ear the words of my life "What have I become? My sweetest friend... Everyone I know goes away in the end.."
Why should it be the song of my life?
Is it because my loved friends left me all alone?
Or is it because my sweetest grandmother had gone?
No. The answer is `everyone dies in the end and whether you try so hard or not, it doesn't even matter.`
So I should listen to Linkin Park?
I will consider later on.
What I was talking about?
Oh yes, I was walking by as the song was repeating itself.
I did not care about the people were passing by.
There were birds on the ground and I did not care about them either.
They tried to run away but I was faster than them with my slow walking.
So they decided to fly away.
They did.
The street was full of people.
The people who only think of their lives.
How many children die from hunger a day again ?
In 365 days, does it total up to millions?
Who really cares?
Not them.
I do.
Not them because it seems like they are happy. Happy with this regime that makes us all slaves.
Slaves of the government.
Oh no! We do not chose the government who will lead us; unfortunately they chose between each other and make us chose between those names they push us to chose. That means we really do not have the voice or the choice. Everyone chose someone on the elections not because they believe in those people, they chose them because they do not have another option then them. Its only them and we have to chose one of those people who try to persuade us.
Oh whatever.
Who cares about who leads us anyway?
The system is the same.
and all that matters is we cannot change a thing.
People think if their bellies are full today, they are happy.
No one, not one thinks of tomorrow.
Our future.
The human race!
We are dying!
We are destroying ourselves with our very hands.
We fight for nothing, we kill for nothing, we live for nothing!
If you want to feel the way I feel, put up Johnny Cash - Hurt and walk by the streets. See everyone's empty brains like an X-ray and you will understand.

The Old Street

I was all alone..
Walking through the streets...
I have found myself right in the old street.
The old street magnetized my feet to itself.
My feet was magnetized by the old street.
Something was familiar about the houses, the people, the walls and the sidewalk.
The cars were the cars, the walls were the walls, the old street was all the same, nothing has changed by the time.
People were having a rush as they always had.
How can they waste a second to look up to the old street's old houses?
The history remains right in the cells of the bricks.
All they need to look up to see.
I was walking slowly in the old street.
Too slow for the ones who have a rush.
Who would blame them? It was an old street after all.
Old but lovely, though.
People were disgusted by the oldness, I could read from their eyes.
The old trees, the old sidewalk, the old bricks. Well, it was called `old street`.
The street that older than me, you, but as strong as our feelings towards each other!
Strong as the stone.
The strong history remains here in the old street with everything old and beautiful, shortly.
As such my old and beautiful house.
Yes! I remembered! My childhood house is just there around the corner.
I should walk quicker to see if it still there, waiting for me.
I thought of you every step up to the way of my street where my house was...
where my past is..
where the sidewalk reminds me of my childhood and my dreams of uniting with you.
Yes! There it was! I should breath and say hello with my very deep smiling.
"Hello! Remember me? I used to live in you, love you, I still do love you and here is my loyalty, I came to say hello!"
The day I had to leave the old house behind and move on... came up to my mind and I lived the day before my eyes again! How I was stuck on its front door irons and crying not to leave...
People, the ones very close to me split us up! As they are still trying to split me up from things and people!
My house was first...
Then it was my grandmother.
Then it was my cousin!
My uncles!
My friends!
My love...
The very best friend of mine tried to get me separated from my love.. Separate us for her disgusting purposes!
Yet we are together.
And always will be!
Shame on them!
Our love is way beyond their little filthy brains for them to understand.
Oh the old street!
You remind me how strong I was...
You show me how I grow stronger than I was.
Its raining!
I should go...
Thank you for accepting me as a guest and making me feel home again.
Stay as old and strong as you are now.
Goodbye...
for now!

Son lokmanın hazzı

Yorgun argın eve gelirsin.
Annen kapıda seni en tatlı ve güler yüzlü haliyle karşılar.
O sıcacık gülüş ve sofraya davet seni mutlu etmeye yeter.
Sofraya oturursun.
Annen senin için, en sevdiğin yemeği yapmıştır, bir koca tencere yeşil mercimek; bol soğanlı ve havuçlu.
Yanına bir soğanı kırarsın, tuzu dökersin sofraya, bir büyük taze ekmek zaten seni beklemektedir.
Kola açarsın bi kaç litre, buzlu bardağını doldurursun; kola buza çarpıp köpürürken.
Önce ekmeği bölersin, küçük bir parça koparırsın.
Üzerindeki buhar sıklığından sıcaklığını tahmin edebildiğin mercimeğe daldırırsın o küçük ama ağız dolduran ekmek parçasını.
Üfleyerek ağzına atarsın.
Gözlerini kapatıp o tada konsantre olursun.
Elin, akabinde soğana kayar.
Zarından temizlediğin soğan parçasını tuza daldırıp ağzına atarsın.
Annenin meraklı gözleriyle karşılaşırsın gözlerini açtığında.
"Ellerine sağlık, nefis olmuş" dersin, o mutluluğun hazzıyla.
Neden olmasın ki?
Annenin elinden çıkmadı mı?...

Ekmeğin en nefret ettiğin yerlerini önce yersin.
Sonra sevmediğin, az sevdiğin ve en sevdiğin yerlerine gelir sıra.
O son lokma, her zaman en sevdiğin lokmadır.

En sevdiğin lokmayla beraber doyduğunu hisseder, masanın pisinin üzerine bir dal sigara yakarsın.
Toplanmış masada keyfi çıkmaz ki!

O son lokma seni her zaman cezbedecektir...

Kendini bilmeyen insanları tanımaya çalışırken anlayamamak, isimlendirememek ve bunun zorluklarıyla başa çıkamamakla geçti koskoca bir hayatım.
Ne kadar da koskoca ama!
Ufacık, miniminnacık bir 20 sene...
Abartılacak birşey yok, dünya dönüyor, yaşlanıyoruz.
Hayatıma birilerini kabul ettim, kendini bilmeyen insanları birlikte tanımaya çalışırken onları anlayamayalım diye. Geçip gidenler oldu, kalıp izini bir yerlere kazıyanlar oldu, aslında hiç olmayanlar oldu, bazılarının gidişleri çok koydu, bazıları zaten yoktu. Sonuç itibariyle birileri gelip geçti, varlıklarını inkar edemem.
Beni yordu bazıları, bazıları yoruldu hal ve tavırlarımdan...

Ama son lokmam ağzımda, onun hazzıyla yazıyorum bu yazımı.

14.07.2010