İlham bekleyen sanarkarın aslında acıyı beklediğini anladım.
Sanatkar olduğumu söylemiyorum.
Çok eskilerden bir anı gibi herşey. Oldu. Bitti. Çünkü olmalıydı. Çünkü bitmeliydi. Çünkü hayatın bana attığı en büyük kazık bu "mükemmeliyetçilik". Zaten, sırf bu yüzden kendimden nefret etmekte değil miyim?
Matem. Siyah. Ağıt. Yas.
U-mutsuzum.
Bir küçük sinema bileti, bir iki eşya, anılar, hayalleri yanıma aldım, gidiyorum.
Yüreğimi emanet edip gidiyorum.
Son sözü söyledi ve bitti. Son sözü söyledi, çünkü bitti.
Bedenim kendime ağır. Gidiyorum.
Nefes almaya bile halim kalmadı bu savaştan sonra. Gitmeye mecalim... ama gidiyorum.
"... Just go"
Peki. . .
