Bir şans daha...

Deli gibi buz her yer, deli bir soğuk...
Kar yağsa da kırılsa...
Sonra bembeyaz olsa heryer, uçsuz bucaksız...
Yanımızda sıcacık bir soba...

Anneannem elma soysa,
Annem haberleri izlerken...
Dayımlar bir film koysa,
Ben annemin kucağında uyuklarken...

Belki pamuk ninemler gelir,
Belki Şükran teyzemler çağırır...
Belki Mustafa Keser çıkar televizyona,
ve Eminoşlar haber verir...

Sonra sabahleyin evden çıkarken bir bakmışız,
Kapı kolunda bir poşette süt ve meyvesuyu...
İsimsiz bir kahramanlık, Şöhret Mutlu'daki,
Herkes bilir yinede Nedret amcamın olduğunu...

Akşam Mete dayım gelir işten.
Araba varsa, hepberaber gezmeye!
Kıramaz anneannemi, arabaya doluşuruz,
Ya sahile götürür ya Karacaahmet'e!

Mutfaktan mis kokular gelir,
Komşuda pişen bize de düşer!
Ya biz göndeririz,
Ya da Zeynep ablamdan sepet iner.

Sonra bir bakmışız, mevsim yaz!
Kayhan dayımla bir kavanoz reçeli bitirmişiz!
Akşama bolca karpuz ve peynir biraz,
Sonra teyzemlerle muhabbete dalmışız...

Günlerden Cuma ve alışveriş zamanı.
Azıcık kandıra biberi ve diğerleri.
Derken akşama yemek telaşı,
Yemekten sonra mevsim meyvesi.

Bir bakmışız ben büyümüşüm..
Dayımlar evlenip gitmişler yuvadan...
Anneannemin saçları bembeyaz olmuş,
Hala meyve soyuyor, köşesinden.

Bayat bir tabir olacak ama...
Keşke bir şans daha verse hayat...
Tadını çıkartarak yaşardık her anı,
Dünyaya inat!

İyi ki doğdum!

Bir sperm, yumurtayı döller ve bu küçük hücre yavaş yavaş toparlanmaya ve şekillenmeye başlar. Tam formunu alması, hepimizin bildiği gibi 9 ay 15 gün sürer. Bu süre içerisinde annenin rahminde büyüyen bu canlı, diğer organların sıkışmasına, annenin karnının büyümesine, bazılarında tansiyon bozukluklarına ve genel olarak hormonal dengesizliklere neden olur. Hamilelikte dengeli veya dengesiz, bütün anneler kilo alır. Süt salgılama hormonu, ağrılı bir göğüs büyüme evresine sokar anne adayını. Zaten bütün dengesizlikleri yaşayan annenin, fetusun saç miktarıyla doğru orantılı olarak mide bulanıklıkları baş gösterir. Eğer anne zararlı tütün ve alkol maddelerine bağımlıysa bu, bebek için çok zararlı olduğundan, bir de bu ürünlerin bırakımı stresi binecektir annenin omzuna. 9. ay 15. gün gelip çattığında, kaideler haricinde tabii, doğum sancıları başlar. Bu sancıların ne kadar kötü olduğuna dair herkesin bir fikri var fakat son araştırmalara göre aynı anda 5 tane kaburga kemiğinin yavaş yavaş kırılması şiddetinde bir acıymış bu. Anne olmanın acıları bitmiyor. Doğum "mucizesinden" sonra anne bebeğini kucağına alır ve bir rivayete göre bütün acılarını unutur.

Sonra bu bebek büyümeye başlar...

4 Aralık 1990, ben doğdum. 

Benim doğumum sırasında annemin bağırsakları düğümlendiği için bir çok operasyon geçirmiş ve en sonunda bütün bunlar yetmezmiş gibi, öldü sanılıp morga konulmuş. Daha sonra annemin yaşadığını kim anladı bilinmez, morgtan çıkartılıp yoğun bakıma alınmış. Anneme göre bir kaç ay, babama göre 13 gün olan bu tedavi süreci sonunda, 50 kilo doğuma giren annem 150 kilo olarak hastaneden ayrılmış; kortizon uygulaması, vs. 

Ben de kalbimde delikle doğmuşum. Doktorlar ameliyat dediği halde bitkisel çözümle kalbimi tamir eden annem, ne yazık ki, ırsi olarak babamdan geçen orta kulak iltihaplanmasına hiç bir çare bulamadı. Herhalde bir 11-12 yaşıma kadar her kış, mutlaka iltihaplanan kulağımın ağrısı yüzünden kulaklarımı kapatıp kafamı duvarlara vurduğum geceleri hatırlıyorum. Ben ağlardım, annem kahrolurdu. 

Ha tabii bu arada egzama, E330 maddesi alerjisi, hayvan tüyü alerjisi ve rüzgar alerjisi çabası. Ufacık rüzgarda gözlerim şişer, ufacık E330 maddeli yiyecek yediğimde her yanım kabarır... Bizi evde bulamayanın hastaneye geldiği dönemdi bunlar. 

Neyse ki, kulak iltihaplanmasını da atlattım. Gerçi sağ kulağımda duyma kaybı var şuan, ama ağrılar bitti. Alerjiyi de yendim. 

Daha sonra anneannem kanser oldu ve onun acısı, hepimizi acıttı. Tam da kışın ortasına denk gelmişti, anneannemin rahatsızlığı. O hastanedeyken, ben de evde grip olmuş yatıyordum. Annem, sabah kalkıp ilacımı içirip, işe gidip, işten sonra hastaneye gidip, gecenin bir körüne kadar anneannemin yanında kalıp, sonra eve gelip zamanı gelmiş ilaçlarımı içirip yatırıyordu beni. 

30 Kasım 2002 günü, anneannem melek oldu...

Daha sonra ergenlik çağı sıkıntıları baş gösterdi. 8 sene önce İngiltere'ye yerleştik ve ilk geldiğim dönem, hatta ilk 8 ay çok ağır bir depresyon geçirdim. Annem ne yapacağını şaşırdı bu dönemde. Dilini ve kültürünü bilmediğimiz bir ülkedeydik ve okullar beni kabul etmemişti. 8 ay boyunca evde kaldım. 

Sürekli ağlıyor, sürekli ölümü düşünüyordum. 

Derken annem depresyona girdi. Eski eşiyle ayrıldılar ve bu kez o çocuk-ben anne gibi olduk. Yaklaşık 2 yıl anti-depresan kullandı ve sonunda bir şekilde atlattı bu durumu. 

Sonra benim sıkıntılarım başladı, yeniden. Üniversite, sonrasında ne yapacağım, neye neyi nasıl yapacağım ve hepsinin ötesinde ergenlikten çıkış-erişkinliğe geçiş dönemi ve kurdeşen dökmeye başladım. Önce çok ağır ilaçlar verdiler, sonra hastaneye gönderdiler. Bilmem kaçıncı kan tahlilinden sonra fındık allerjisinin başladığını öğrendik. Bir bu eksikti, hayırlı olsun. 

Şimdi, aşırı saç dökülmesiyle ilgili olarak evvelsi gün verdiğim kanın tahlil sonuçlarını bekliyoruz. 

Hem annem çekti, hem ben çektim, çekmeye devam ediyoruz... Yani diyeceğim o ki, iyi ki doğmuşum. Hayat pek güzelmiş! 

Komedi sanat mıdır?

İnsanları güldürebilmek için yıllarca, çok saygıdeğer oyuncular, şekilden şekile girdiler, hikayeler-fıkralar anlattılar. Yetmedi, oyuncular ve sanatçılar bunu tiyatro sahnelerine, peyaz perdeye, aptal kutusuna, karikatür dergilerine, sosyal medya ağlarına taşıdılar.

İnsanların hikayelerini anlatmaya, toplumunsa gülmeye ne kadar aç olduğunu görmemek için kör olmak gerekir; komedi unsuru ülkede bu kadar ciddiye alınırken...

Birilerini gülümsetmek bence sanat değildir. Bence işin sanat kısmı, kahkaha attırmak ve/veya uzun soluklu bir geyik muhabbetine liderlik etmektir.

Türkiye'de komedi dendiğinde akla her alandan başka isimler gelir. Mesela Cem Yılmaz, Yılmaz Erdoğan, Zeki Alasya, Metin Akpınar, Adile Naşit, Kemal Sunal ve daha birçok saygıdeğer-yüzlerini bildiğimiz isimler ve ayrıca Yiğit Özgür, Erdil Yaşaroğlu, Uğur Gürsoy ve daha birçok saygıdeğer-kalemini bildiğimiz isimler... Bu liste uzar gider. Bu isimler yıllarca bize kahkaha attırmayı başarmış isimlerdir ve bu nedenle başarılı olmuşlardır.

Farkettiğiniz gibi, bahsettiğim isimlerin büyük bir çoğunluğu kara mizah yapıyor. Kara mizah yapan kişi, komedi sanatında Kamil İnsan olmuş biridir, şahsen. Böyle düşünüyorum, çünkü kara mizah için bir alt yapı, dilin kemiğinin ameliyatla alınması ve cesaret gerekir. Ne mutlu bize ki cesareti bol bir toplumda yaşıyoruz.

Komediyi tiye alıp, insanlara saçmalık sunmayı kendine görev edinmiş kimselerin kazandığı başarıyı kara mizah kazanamadığında ise, ülkeye dair bütün gelecek kaygılarım başveriyor.

Birisinin yüzünü fotokopi makinasına sokup, onlarca çıktı almasını komik bulan izleyicinin herhangi bir kara mizahı anlamasını beklememek gerekir mi? Sanırım bu soruyu yanıtlayabildiğimiz gün, hayatın sırrını da çözmüş olacağız.

Bu durum aynı, kaliteli dizilerin ve oyunculukların reyting isimli canavar yüzünden gösterimden kaldırılması ve Akasya Durağı, Arka Sokaklar gibi saçmalıkların yıllar boyu devam etmesi gibi birşey.

Benimse "sanat değil" dediğim "komedi" unsurları bunlar. Kocaman kocaman adamlar orada, doğru düzgün yapamadıkları aksanlarıyla, seyirci gülsün diye şekilden şekile giriyorlar ve insanlar, ağlanacak hale mi yoksa gerçekten komik buldukları için mi bilinmez, gülüyorlar.

Bu sanattır:

Bu ise değildir:

Şahsen böyle düşünmekteyim.

Art of Directing | Preparations

My passion towards film lies all the way back to the year the Titanic was released.
I was 8 years old. I cried like everyone else who watched the movie. The issue was my uncle, though. He was in the film business for some time back in the day and he knew all the tricks that would ruin the magic for me. After the VCD of the film was released we all bought it and watched again and again. A year later, one summer day, my uncle came in with the DVD of the movie and he asked if I watched the movie. I said "of course!" honestly. Then he asked what I thought about it. I told him how much I cried for all those people that was in the ship, how I wish to be loved and love like Rosé and Jack one day and how bad it was to watch a giant ship to sink. He started to laugh, naturally, and asked if I really think that they sank a real ship and killed those people. I said "of course they are actors but how else could they film a ship sinking?" He, continuing laughing, asked if I knew where they filmed those ocean scenes. I said "in the ocean of course!". Well... That was the day my perspective towards cinema was changed forever and the magic I believed the cinema hold was gone, as because my uncle put the DVD on and started to play the behind the scenes of Titanic.

The first time I heard about the term "blue and green screen (in Turkey we call it green and/or blue box)" was while watching the filming diary of Titanic.

I was very disappointed when I saw that they've built half of the ship and the rest of it was open, I was disappointed when I saw they filmed the ocean scenes in a swimming pool and most importantly I was very much disappointed when I saw that the sinking ship was a miniature version of the actual ship and most of the film had to be animated or filmed in Hollywood sets.
In short version I was disappointed but I also was amused. The magic bond between the film and me was gone forever but I've gained magical eyes to built another bond with film and industry.

When I was 16 I've decided to study IT and Media so that I could learn to do the animations I wished to make for my films. Though we studied something entirely different in IT but I loved hat too. Though my passion towards films were growing wildly.

Without any technical or theoretical knowledge I've decided to become a film director. My decision led my friends to many questions to ask to me; for example "who's your favourite director?" "Uhmmmm... Well, whoever directed the Matrix is very amazing." "What makes you say that"? "We'll the story is so great!" "Then that's your favourite script writer or story is by whoever hats your favourite person but you are not talking about the director."

My best friend suggested me thousands of films to watch and directors to follow. He taught me what I needed; another perspective towards the stories that called storytelling strategies.
He made me understand the reason the props in the background was there because they were there to support the story. He made me see the colour strategies, costumes, lighting, shots and most importantly the directing.

I always thank him for making me who I am today.

After the sixth form and Media, I started to study BA Film in University of West London. I learnt more and more until it felt as I needed to see them all in practical works. They worked better than I expected sometimes, but sometimes it was shit. I needed more experience... More education... More...
Then I started to read and watch. I've read how many books and articles about directing and technical side of filming, I don't really know but I did.
I've watched at least 2 films every day, no matter how late or early the time was.

I've prepared myself for the final year of the course.

Now I'm the director of my own 3 minutes drama piece for one module and the art director for the finishing film.

All the preparations and books and films and the hardcore education of 6 years, you would think I'm ready for it all.
I'm very much freaking out.

So, just to get my self confidence back on the track and to seek psychological help, I've decided to write this piece and continue with a diary about these matters.

I sound ready though, don't I?

Note: the photos are some of my research for art directing.

Taraf.

Soğuk iklimin sıcak insanı ve sıcak iklimle henüz tanışmış buz gibi bir kalp savaşı. Bu meydanda mantığa yer yok!
Silahlarsa iki dirhem-bir çekirdek süslenmiş cümleler yumağı.
Sen ne anlatırsın... O ne anlar. İşaret parmakları orta kulağa doğru yerleştirilmiş. Uğultudan ibaret dışarısı. Net duyduğu sadece üç şey var; kalp atışı, nefes alışı ve kafasının içinde dönüp duranlar.
Umutsuzca kendini ifade etme gayretine son verirsin.
Artık tepkilerinin seviyesi artmıştır.
Sen, şahsın yanlışlarını gösterdiğin anda,
Karşı taraf gözlerini kapatır.
Zira bir temcit pilavı hikayesidir bunlar O'na.
Ne zaman ki sorgulamaya başlarsın,
Ellerini indirir ağzına. . .

Galibiyetsiz, malubiyetsiz, ağır bir sonla savaş biter, sonra.
Dağılır her iki taraf, sessizce...
Bir daha yüzleşmemecesine...

Önemli olan savaşmaktı.

Bu savaşta doğru ve yanlış vardı.

Önemli olan doğru tarafta yer almaktı.

Gerçi, pek umursadığım söylenemez.

From "a character" to "a hero".

Hi there filmmakers.
I used to think I was a filmmaker. I could create miracles from what I have and wow, I knew enough terminology to be the director of the project.
3 years of hard-core filmmaking lessons -practical and theory- in university makes you realise that you are only a small bug walking around, thinking the world turns around you... I was nothing.

Now that we are clear about what I was and what I am now, we can talk about today's subject: making "a character" in your head a hero in your film.

Okay, when we say a hero, what pops in your head? Usual stuff, I presume... Iron Man, Captain America, Thor, Batman, Big Daddy (Kick Ass), Tony Montana (Scar Face), God Father.. I think you got the point.

What if I told you that the Dude in the Big Lebowski was also a hero, what would you say? Either "I know, you dumb bitch, get a life." or "get out of here!".

So, if you are one of the people who already knew that the Dude was a hero, get lost right now. This is very much a time wasting reading for you. For those who didn't, enjoy the ride.

Well, the main character is the hero of the film. "Duh!" End of story.

No, read through, its getting more and more fun. I'm joking, it doesn't end here.

First of all, if you think you are a filmmaker, you are not. If you know you're a filmmaker, lets get in touch.

A film starts with an idea. Idea can come to a person everywhere. Trust me when I say everywhere; my last story was written in toilet and don't you dare asking what I was doing in there.

Everyone has a different style of writing, being creative. Some think, some sing, some listen, some stare. It's the matter of the inspiration. My usual inspirations are sentences. I twist some words around and ta-da! I have a story!
Or sometimes I think about a character, I try to become that character, I try to act like that person, think like that person and I imagine what would happen to him. Then ta-da!

So, whatever inspires you, do that and get yourself a nice hard-ass story that you would like to watch on the silver-screen without checking the time.

Let's come up with a story actually, then go step by step. O-kay... tick-tock... Thinking.
Okay, I've got one! So there was this homeless guy who seemed as if he knew everything about the world. People thought he was a wise man but he was an idiot. Though since everyone thought/believed what he said had a meaning, they tried to find the sense themselves and they did, usually. So, one day one of the big guys (high status, suit guy) comes to him and asks stuff. The homeless guy had no idea who this suit guy was. He tells his usual stuff and the suit guy finds him fascinating and then the homeless guy becomes one of the consultants of him and he was no more a simple homeless guy the junkies would listen to. The world would listen to him now.

I just came up with an amazing story. Look at my simple story! It includes insults to politicians! Man, I will earn good money from this. Anyways, back to the subject.

Simple story that has a character, has a point, can be filmed even silent and would still make sense.

What makes my homeless guy the main character?
1- He is the main character of the story and this is his story.
2- He saves the day for those whom would be too lost to be in need of asking questions to a homeless guy.
3- He changes the stereotypical homeless person view of public: marginal example.

I also gave a brief explanation about the character. I said that "he is an idiot". That refers to this:
1- Whatever he says doesn't have any logical value,
2- He is not as smart as people think he is.

Also I have explained the "public" characteristics, as saying "homeless guy is suppose to be a wise man... they make sense out of what he is bubbling about" (not with exact words). That refers to this:
1- Public type in my story is bunch of people who are ready to believe,
2- They have a (good or bad) bias towards characteristics of people,

The Suit guy refers to an educated man who is a politician and therefore is voice of the people he was chosen by. His belief in to the homeless guy refers to how the (good or bad) bias towards characteristics is more than cultural and all Socio-Economic classes affected by it.

Homeless guy's life's changing is only simple ending to this story.

Now, how do we make him a proper hero?

Dialogue. Visual referrals. Sound and visual affects. Dramatising the character. Only logical, because the hero of a film is a person who the audience bond with.

Cont.

Homeless guy explains his life story to a journalist for her to publish it. He explains it all very bravely. All the beatings he survived from his father, all those times he felt lonely because he didn't have a mother as a child, all those years he was married and his wife died on birth, all those nights he looked after his only gift from wife; his son and he died from heart-failure when he was 2 months old.
How he lost his job when the depression kicked in and for 5 years he was homeless, moneyless and lonely. His only friends have been the junkies and people who passed him by looked at him with pitiful and/or disgusted eyes. They didn't know what he went through and they judged him instead of asking or listening...

and this is how you dramatise a character. What's up!

If this brief explanation can make an audience say "aaaaawwwwwwwwww!", it's awesome. If some cry, even better. He is the biggest hero on earth!

So in this piece, I came up with a story, a character and I made him a kick-arse hero.
If I copied and pasted any line in this piece or if I used anyone's idea or whatever, they have every right to sue me. This piece's rights belong to me and NO YOU CANNOT USE THIS PIECE FOR ANY PURPOSE WHATSOEVER! without asking.

Hope you have enjoyed the journey and Deniz Karadaş airlines thanks for choosing us and wishes you a good day. Hope to see you soon again. This is a gift from me to you reader! Enjoy!

Deniz Karadaş a.k.a. AntiRadioGirl.

Peki . . .

İlham bekleyen sanarkarın aslında acıyı beklediğini anladım.
Sanatkar olduğumu söylemiyorum.


Çok eskilerden bir anı gibi herşey. Oldu. Bitti. Çünkü olmalıydı. Çünkü bitmeliydi. Çünkü hayatın bana attığı en büyük kazık bu "mükemmeliyetçilik". Zaten, sırf bu yüzden kendimden nefret etmekte değil miyim?

Matem. Siyah. Ağıt. Yas.

U-mutsuzum.

Bir küçük sinema bileti, bir iki eşya, anılar, hayalleri yanıma aldım, gidiyorum.

Yüreğimi emanet edip gidiyorum.

Son sözü söyledi ve bitti. Son sözü söyledi, çünkü bitti.

Bedenim kendime ağır. Gidiyorum.

Nefes almaya bile halim kalmadı bu savaştan sonra. Gitmeye mecalim... ama gidiyorum.

"... Just go"

Peki. . .