Saat sabahın 5'ini gösteriyordu, belki bir kaç dakika geçmişti hatta. Yeni bir gündü bugün, fakat güneş henüz doğmamıştı. Pencere pervazına yaslanmış, sakin sakin nefes alarak bekliyordu saatin gelişini, Nilüfer.
Yirmidört yaşında bir yazardı Nilüfer ve hafif balık etli sayılabilecek, düzgün bir fiziği vardı. Omuzlarından biraz aşağıya kadar uzanan dalgalı saçları ve ince uzun parmakları vardı. Kahverengi saçları ve mavi gözleriyle bir çok kişiyi kendine aşık ederken o, "önce kariyerim" cümlesini kendisine bir bahane siperi yaparak engelliyordu annesinin "birileri olsun artık hayatında" baskısını.
Odasının kapısı açıldı, çalınmadan. "Uyumadın mı sen?" diye sordu ağabeyi Çınar, yorgun gözlerle. Uyumamıştı o da belli ki. Nilüfer cevap vermeden arkasına döndü ve ağabeyiyle göz göze gelmeden penceresinin yanındaki yatağına oturdu. "Gelebilir miyim?" diye sordu Çınar. Cevap vermedi Nilüfer. Ağabeyine yer açmak için kenara kaydı. Çınar sessizce kapıyı arkasından kapatıp yanına oturdu.
Nilüfer gözlerini gezdirdi etrafta. Odasının büyük bir zevk mamülü olduğunu söylüyor ve her gün temizlemekten gurur duyuyordu. Penceresinin kenarında, duvara yaslı bir şekilde duran yatağı, yatağının tam karşısında çalışma masası ve kapısının yanındaki bütün duvarı kaplayacak kadar büyük bir kitaplığı vardı gardırobunun yanında. Her sabah ilk gördüğü şey kitaplığıydı haliyle. "Her kitabı en az iki kez okudum; bu kitaplıktaki" diye açıklıyordu arkadaşlarına. Tahta rengi mobilyaları ve temele uygun dekoratif süslemeleriyle, oldukça zevkli bir odası vardı. Artık hiç bir önemi olmasa da.
Sabah güneşi vurmaya başladı odanın içerisine. Saat yedi olmuştu. Yaklaşık iki saat boyunca yanyana oturup tek kelime etmediler ağabey-kardeş. İkisi de bir önceki günün kıyafetlerini taşıyorlardı; hastane kokan kot ve basit birer kazak.
Kapı açıldı yine, tıklatılmadan. Bu kez içeriye uykulu gözlerle anneleri girdi. Perihan hanım "hazırlanın artık" dedi, sert bir ses tonuyla. Uykudan mı yoksa ağlamaktan mı bilinmez... Gözleri kıpkırmızıydı. "Tek araba gidelim. İkiniz de geliyorsunuz. Çınar sen bizi hastaneye bırak. Orada ki işleri halletmek lazım. Nilüfer sen Yağmur'un yanına gidersin. Ben o arada cenazeyle ilgili ne yapılması gerekiyorsa onlarla ilgilenirim. Sen de ordan gidersin, mezarlığa bizi bırakıp. Oradaki işleri hallettikten sonra gelir alırsın bizi." diyip çıktı odadan.
Çınar "hadi" diyip koluna dokundu Nilüfer'in. Nilüfer kolunu geri çekti hızla. "Gelmiyorum ben" dedi sert bir ses tonuyla.
"Annemi yalnız mı bırakacaksın?"
"Gelmiyorum ben."
"Nilüfer -"
"Ben gelmek istemiyorum. Anlatamıyo muyum acaba? Gelmiyorum hiç bir yere! Mezarlığa da gelmiyorum, hastaneye de gelmiyorum! GEL-Mİ-YO-RUM!"
"Tamam sakinleş sen ozaman, söylerim anneme ben." diyerek çıktı odadan Çınar.
************
"Sayın Yazar Nilüfer Işıkoğlu'yla birlikteyiz, bugün. Son kitabı "Ah! Hatırladım" ile ilgili görüşeceğiz. Nilüfer hanım hoşgeldiniz. Sormadan edemeyeceğim, kitabın ismi hayli ilginç. İsim size mi ait?"
"Aslında isim babama ait. Kitabın taslağını okuyordu ve yanıma geldi, "ya kızım şu adamın neredeydi yazlığı" dedi, sonra da "ah, hatırladım!" diyerek sevinince, bu sevinç nidasını kitap ismi olarak koyma gereksinimi duydum."
"Doğru, kitabın başlarında yazlığın nerede olduğunu belirtiyorsunuz hikayede ama kitabın ortalarında yazlıkla ilgili birşeyler oluyor. Hatırlamaya çalışmıştım ben de."
"Evet. Zaten hikayede de yaşlı Veli amcanın komik maceralarını anlatınca, hikayeye oturdu isim."
"Doğru. Bu arada bu sizin ikinci kitabınız. Diğer yazar ve eleştirmenlerden yaşınızla ilgili oldukça önyargı toplamıştınız ilk kitabınızda. Fakat raflarda yerini aldığı haftanın içerisinde satış rekoru kırmıştı. Bu başarıyı ah hatırladımdan da bekliyor musunuz?"
"Aslında "Ben, Keyfim ve Kahyası"ndan böylesine bir başarı beklemiyorduk. Sonuçta genç bir yazarım, dediğiniz gibi. Önyargılar oluşmuştu daha kitap yayınlanmadan önce. Fakat ilk kitaptan başarı sağlayınca, ikincisi için endişelenmeye başladım. Ne de olsa beklenti dediğimiz şey nankördür, geçmişi unutur. Ben yine kendi beklentilerimi alçak tutuyorum, ne olur ne olmaz."
"Bu arada daha şimdiden izleyici yorumları gelmeye başladı. Oldukça güzel yorumlar geliyor sizin için, bazıları ilk kitabınız "Ben, Keyfim ve Kahyası" ile ilgili. - Bir çok izleyicim yeni kitabınızı heyecanla beklediklerini belirtmişler."
"Sağolsunlar."
"Peki hikayeyi anlatır mısınız biraz? Veli amcanın maceraları dediniz ama.."
"Hikaye aslında kurgusal, hani gerçekte Veli amca gibi kimseyi tanımıyorum. Ama bi yöndende gerçek bir hikaye. Şöyle anlatayım, aile dostlarımız, büyüklerimizin yıllarca anlattığı bazen komik, bazen trajikomik hikayeleri derleyip böyle bir kitap yazdım. Eğlenceli oldu, açıkçası. Hatta babam yazarken de çok yardımcı olmuştu, hatırlattığı bir çok hikaye ve detay vardı."
"Evet, zaten teşekkür kısmında da yalnızca babanıza teşekkür etmişsiniz. Sizin değişik bir baba-kız ilişkiniz var sanırım."
"Şöyle anlatayım, babam benim süper kahramanım olmuştur her zaman. Maddi ve manevi olarak en büyük desteği babamdan gördüm ben. Bugün de doğum günü hatta. Doğum günün kutlu olsun babacım!"
"Anne duymasın."
"Yok canım, annem de biliyor bunun gerçek olduğunu."
"Bu arada geçmiş olsun, kardeşiniz hastanedeymiş."
"Evet, kitap yayınevine gönderildikten sonra Yağmur rahatsızlandı. Önemli birşey olduğunu düşünmüyor doktorlar. Teşekkür ederim sorduğunuz için."
****************************************
"Nilüfer gelmek istemiyor." dedi Çınar. O'na hak verdiği ses tonundan belliydi. Nasıl gidecekti hastaneye? Nasıl bakacaktı Yağmur'un gözlerine, onu üzmeden?
"Benim için kolay mı sanıyosun sen? Biri evladım, biri bunca senelik kocam! Kolay mı sanıyosunuz?" diye isyan etti Perihan hanım. "Organ bulunamadı! Olmadı! Beni mi suçluyosun sen?"
"Saçmalıyosun. Kimsenin kimseyi suçladığı yok anne. Rahat bırak kızı."
******************
"Ragıp koş! Nilüfer çıktı!" diye seslendi Perihan hanım, hastane odasının kapısına doğru. Ragıp bey heyecanla Yağmur'un biraz önce boşalan yatağının ucuna, yirmi sekiz senelik hayat arkadaşının yanına oturdu. Gözleri televizyondaydı. "Babacım! Doğum günün kutlu olsun! Bugün sana en güzel hediyeyi vereceğim! Mutlaka izle beni televizyonda!" demişti sabah Nilüfer.
Televizyondan "Sayın Yazar Nilüfer Işıkoğlu'yla birlikteyiz, bugün. Son kitabı "Ah! Hatırladım" ile ilgili görüşeceğiz. Nilüfer hanım hoşgeldiniz. Sormadan edemeyeceğim, kitabın ismi hayli ilginç. İsim size mi ait?" konuşmasının sesi geliyordu Yağmur'un doktoru odaya girdiğinde.
"Ragıp bey, sizinle odamda görüşmemiz mümkün mü?" diyerek, Ragıp beyin eşlik etmesi için bekledi kapı eşiğinde.
Doktorun odasına girdiler birlikte. Doktor bey kendi koltuğuna oturdu ve Ragıp beye masa önünde duran koltukları işaret ederek "buyrun lütfen" dedi.
"Ragıp bey. Yağmur'un rahatsızlığının pek önemli birşey olmadığı kanaatindeydim bildiğiniz gibi, fakat emin olmak için bir kaç test yapıldı. Test sonuçları biraz önce çıktı ve pek iç açıcı olduklarını söylemek zor. Sizinle açık konuşacağım. Yağmur'un test sonuçları böbrek yetmezliğine işaret ediyor."
"Nasıl yani? E ne yapacağız?"
"Uygun bir böbrek bulununcaya kadar -"
"Bu ülkede kaç kişi organ bağışında bulunuyor doktor bey? Ya hiç bulunmazsa böbrek? Kızım ölecek mi benim!?"
"Ragıp bey, sakin olunuz -"
"Doktor bey! Kızım ölecek mi benim!? Dürüst olun!"
"Bakın bu çok ciddi bir rahatsızlık-"
"Diyalize mi girecek benim kızım bu yaşta!?"
"Ragıp bey-"
"O daha 17 yaşında!"
"Peki canlı verici olmak ister misiniz?"
***********************
Perihan hanım Nilüfer'in odasına girdi bir hışımla. Nilüfer annesine döndü. Annesi aynı hışım ve sinirle tokat attı Nilüfere.
"Geleceksin! Yağmur'a hiç bir şey belli edilmeyecek! Kalk!" diyerek kolundan tuttu Nilüferin. Nilüfer ayağa kalktı ve annesinin kolunu sıktı. Perihan hanımın canı acımıştı ama belli etmedi. Nilüfer annesinin gözlerinin içine baktı. "Benim babam öldü dün! Senin kocan öldü dün! Gözünden bir damla yaş aksın!" diye bağırdı.
Perihan hanım bir hışımla kolunu çekti kızından. "Benim kızım hayata döndü dün!" dedi ve Nilüfer'in odasının kapısını çarparak gitti.
************************
"Alo baba? İzledin mi programı? Nasıldım?"
"Nilüfer, kızım, çıktınsa kanaldan acilen ilk uçakla hastaneye gel."
"N'oldu baba? Yağmur'a bişey mi oldu?"
"Gel kızım sen, gelince anlatırız."
***************************
"Maviş... İyi misin?" diye sordu Çınar, Nilüfer'e.
"Kızım kurtuldu dedi. Umrunda bile değil... İnanabiliyo musun? Kızım kurtuldu dedi!" diye isyan etti Nilüfer.
"Öyle bi' durumdayız ki... Nasıl hissedeceğini şaşırıyor insan. Sinirleneyim mi, üzüleyim mi, ağlayayım mı, bağırayım mı?"
************************
"Alo?"
"Alo, anne? Babam nerde? Ben hastanenin kapısındayım. Yürüyorum içeri doğru şimdi."
"Tamam, Çınar çıksın yanına, kafeteryaya git sen."
"Ya n'oluyo söylesene!"
"Tamam, abin anlatır gelince."
"Anlatsana anne! Alo! Alo!!"
-
"Abi! Burdayım!"
"N'aber? Aç mısın? Alayım mı bişeyler?"
"Ya boşver sen yemeği. N'oluyo anlat, çatlıyorum, dün gelemedim zaten, uçaklar ful dolu!"
"Yağmur'da böbrek yetmezliği bulundu."
"NE!!!"
"Dur, otur sakin ol. Canlı donör diye bişey varmış. Birinci derece akrabadan nakil. Babamın dokuları uydu. Ameliyata girdiler biraz önce."
"Ya daha dün sabah konuştuk! Neden söylemediniz?"
"Bizim de dün öğlenleyin haberimiz oldu."
"Ben yayındayken?"
"Yüksek bi ihtimalle. Babam ameliyata girmeden önce sana bişeyler yazdı, sen geldiğinde hala ameliyatta olacağını biliyodu." Çınar cebinden bir kağıt parçası çıkarttı ve Nilüfer'e uzattı.
Mavişim, canım kızım, bugün senin konuşmalarını dinleyemedim televizyonda. Ama zaten sizler bana en güzel doğum günü hediyesisiniz, başka birşeye ihtiyacım yok.
Sen şimdi çok endişelenmişsindir. Üzülme, sıkılma. Herşey çok daha iyi olacak. Ne mutlu bize ki bu kadar büyük bir ameliyatı bugün yaptırabilme şansımız var. Para denilen zımbırtı bir işe yaradı bugün.
Kızım, eğer bana birşey olursa sana vasiyetim yazmaya devam etmendir. Çınar'a okuma dedim, eğer sözünde durmuşsa söyle O'na, ona vasiyetim size sahip çıkmasıdır. Yağmur iyileşsin, başka hiç bir şey istemiyorum canım kızım. Anneninizi üzmeyin. Yağmur'a iyi bakın. Kendinize dikkat edin.
Unutmayın ki bugün kefeni yırtsam bile, gün gelecek gideceğim aranızdan. Bugün veya o gün gelinceye kadar tek temennim sizin iyi bir yerlere gelmenizdir. Ne de olsa bana verebileceğiniz bir demet karanfildir en sonunda.
Hepinizi seviyorum.
*
Bir demet karanfil tutuyordu Nilüfer ellerinde. Ağabeyi Çınar tuttuğu küreği koydu kenara. Biraz sonra dualar okunmuş, görevler tamamlanmıştı ki insanlar dağılmaya başlamışlardı. Çınar sessizce mezarın yanına oturdu. Perihan hanım sonunda ağlamıştı. Yağmur hastanedeydi hala. Nilüfer elindeki karanfilleri yeni atılmış toprağın üzerine koydu. Bir avuç toprak aldı ve bir cam kavanozun içerisine koydu. Çantasından yeni yayınlanmış kitabını çıkartıp karanfillerin yanına koydu.
"Doğum günün kutlu olsun baba" dedi ve yavaş adımlarla, sessizce çıktı mezarlıktan.
SON.
`````````````````````````````````````````````````
DK.
