Bir altı sene geçti üzerimden...

Uzun zaman olmuş bir türkünün ritmine teslim olup, sol elim ciğerimde, kafamı sağdan sola atmayalı... Ne iyi geldi Kardeş Türküler bu akşam bana!
Bu akşam azıcık süte bir kaç kaşık dolusu pirinç unu koydum, şekerle kaynattım, muhallebi yaptım. Ne iyi geldi o tat bana!
Bu akşam televizyon izledim. Hala yurdumuzun televizyonunda salak programlar doluymuş, geri döndüm bilgisayar başına..
Bu akşam diğer akşamlardan farklı. İlk kez bir fatura sürüldü önüme. İlk kez sorumluluğun tadı deydi dilime; demirli. Hayat, eskimeyen kazığını vurdu belime; sustum, çıkarmadım sesimi. Büktüm belimi, oturdum, açtım Kardeş Türküler'i, kapattım gözlerimi ve ritme bıraktım kendimi! Soğuktan titreyen sol elimi dayadım ciğerime, Kürtçe türkünün bildiğim yerlerine eşlik ettim sigara deymiş dudaklarımı kıpırdatarak. Kısa kestiğim saçlarımla eşlik ettim türküye. Salladım başımı sağdan sola. Müzik yükseldi; es verildi. Durdum. Ayağa kalktım. En gaz yerine geldi işte, gözümü kapadım ve ayakta sallandım türkü bitinceye kadar. Melodiyi mırıldandım sakince; elim ciğerimde. Omuzlarım bir havaya çıktı, bir indi yere. Hayatın vurduğu yerden belim, bir öne bir arkaya salladı beni. Kulaklarım da amma doyumsuzmuş arkadaş! Açtıkça açtırdı sesi! Odamın camı titredi ritme uygun; yüzüm mahsun, düşünmüyorum yarını bu akşam! Çünkü diğerlerinden daha hüzünlü bu akşam.
Ritm düştü; slow yerine geldik şarkının. Gözlerim, kurumuş yanaklarıma su serpti iki damla.

Şanslıyım ben. Ben bu sorululuğu geç yaşta tadanlardan çok daha şanslıyım. Erken olgunluk, erken bilinçlenme demektir! Çok gördüm annesine, arkadaşlarının önünde "doğurdun, bakacaksın!" diye bağıran şirret evlatları! Ben olamadım öyle. O şirretler hala insan olamamışken ben, annemin yanında durarak gösterdim evlatlığımı; yardımcı olarak da olgunluğumu, büyüdüğümü göstereceğim işte.
Çok gördüm daha sol ve sağın yönden başka şeyler de simgelediğini bilmeyen insanları.. Onlar sağı soldan sarımsak ve soğanla ayırırken, ben annemle doğruları, yanlışları tartıştım. Babamla doğruları, yanlışları tartıştım. Okudum, sordum, araştırdım.
Çok gördüm, haramdır diye akşam sakız çiğnemeyenleri... Onlar körü körüne birşeylerin peşinden koşarken, ben onların yanlış olduğunu kanıtladım!
Çocuktuk; onlar bebekle oynarken ben anneannemle mücadele ettim.
Mültecinin ne demek olduğunu öğrendiğimde 6 yaşındaydım.
İlkokul 2. sınıftayken, İstiklâl Marşı'nın eski Türkçe oluşunu tartıştım.
14 yaşına bastığımda, o dönem sürgün gibi gelen İngiltere maceramız başladı.
15 yaşına bastığımda, 0 İngilizcemle ilk teşekkür belgemi aldım.
17 yaşına bastığımda, az İngilizcemle 3 tane teşekkür aldım.
18 yaşımın sonlarına doğru, okulun fotoğrafçısı seçildim.
19 yaşında, o İngilizcemle üniversiteye kabul edildim.
20 yaşındayım. Annem rahatsızdı aylarca. Okulum 2 saat uzakta. Derslerim ağır. Başvurmadan burs kazandım. Annemi tedavi etmeyi/ettirmeyi başardım.
Ben 6 senede çok şey başardım, evet; ama bunun öncesi de vardı; sonrası da olacak. Ben bunları benimle, yorgan altında el feneriyle kitap okuyan anneme borçluyum. Şimdi zaman, o borçları geri ödeme zamanıdır.

Ayyaş (Bölüm 8)

"Kaç sene oldu sokaklardayım, değil mi?"

Mahalleli hep bir ağızdan cevapladı; "evet Ayyaş."

"Kaç senedir benden akıl alırsınız da aklınız karışır, adımı ayyaşa çıkarırsınız değil mi?"

Ahali yine "ee?" diye cevapladı Ayyaş'ı. 

"Kaç senedir bir yaralı parmağa işemişliğiniz yok! Bari yardım edin de şu çocuğu kurtaralım!"... 

*** O günün sabahı ***
Hava hala soğuktu; Ömer hala buz gibi havada incecik kıyafetlerle sokakta, minicik titreyen elleriyle kavradığı mendilleri satmaya çalışıyordu onu görmezden gelen ağabeylere, ablalara... Çaresiz minik Ayyaş'ı görmüş, selam vermişti; sonra yine koyun koyuna, bir dede-torun misali muhabbete dalmıştı Ömer ve Ayyaş.

"İnişli ve çıkışlı benim de hayatım herkesin olduğu gibi. İnişte yukarıyı görmek, yukarıyı hedeflemektir hayatın sırrı; aşağı baktığında daha da inersin kuyunun uçsuz bucaksız kör karanlıklarına zira." dedi Ayyaş Ömer'e. Haftalar sonra ilk kez görüyordu miniği. İlk karşılaşmalarında bütün günü koyun koyuna geçirmişlerdi; Ömer, akşamleyin satamadığı mendiller yüzünden bolca dayak yemişti asıl ayyaş babasından. Ayyaş'a anlattı durumu, yaşlı adamın kalbi kırıldı Ömer'in anlattıklarına. Kendini suçladı.

"Peki amca, sen neden hep bu evin önünde oturuyosun? Kızmıyo mu sana içerdekiler? Ha kızmazlar ki sana! Sen büyüksün di mi?" diye sordu Ömer Ayyaş'a.
"Burada kimse oturmuyor ki küçüğüm" dedi Ayyaş gülen gözleriyle. "Burası benim evim."
"E neden içeride değilsin şimdi? Bak hava soğuk hem!"
"Boşver küçük adam sen bunları, saat geç oluyor yine, mendiller kaldı."
"Aa! Doğru söylüyosun amca! Ben gidiyim!" dedi Ömer. Kaltı ve yürümeye başladı. Sonra arkasını dönüp "Görürüm seni yine di mi?" diye sordu.
"Evet, görüşürüz." dedi Ayyaş miniğe el sallarken.

Burası benim evim... diye tekrarladı içinden Ayyaş kapıya bakıp; benim içeri girmeye cesaret edemediğim evim...

Hava kararacaktı birazdan. Herkesler yine telaşla adımlarını sıklaştırmaya başlamıştı evlerine doğru. Ayyaş oturduğu yerden kalkarken sendeleyip geri düştü yere. Karşıdaki bakkal efendi görüp yardımına koştu Ayyaş'ın.
"Aman Ayyaş aman, yavaş! Dikkat et be adam kendine biraz! Yaşlandın artık, kapısında yatacağına gir de evinde yat!"
"Sen ne anlarsın be!" diye bağırarak kolunu çekti Ayyaş sinirle.
"Tamam, sen bilirsin. İşine karışmak istemedim ama-"
"Ama herşeyi siz bilirsiniz! 17 senedir sokaktayım, anca gelip dalga geçer, akıl verirsiniz! Bir kere de dediniz mi 'Ayyaş nasılsın? Neden sokaktasın?'. Yok! Biri sendelemeye dursun, hemen bir tekme de siz atıverirsiniz! Yürü git işine bakkal efendi, asabımı bozma benim!"
Bakkal yüzü önde; Ayyaş'ın doğru söylediğini bildiği için de birşey demeden geri girdi bakkalına, sessizce.
"Heh. Anca sus, git. Anca aşağılayın anlamayınca insanları! Siz bilirsiniz herşeyin doğrusunu! Ahmet ulan benim adım! Ayyaş'a çıkarttınız içmeyen adamın adını! Ne ayyaşlar var etrafınızda! Görmeyin siz! ..." diye söylene söylene gitti evinin önünden Ayyaş..

Akşam olmuştu artık. Başka bir yol kenarı buldu kendine; oturdu durduğu yere. Hâla homurdanıyordu kendi kendine Ayyaş.
"Hişt! Ayyaş!" diye bağırdı mahalleninin biri.
"Sensin o! Ahmet benim adım, Ahmet!" diye bağırdı adama sinirle.
"Bu çocuk seni arıyomuş!" dedi adam, yanında paramparça kıyafetleriyle, kanlar içinde yüzüyle ağlaya ağlaya Ayyaş'a koşan çocuğu göstererek.
"Ömer?" dedi Ayyaş tereddütle.
"Amca! Babam dövdü! Kaçtım ben! Koştum taaa evden!" dedi boynuna atlayıp Ayyaş'ın.
"Ne oldu neden dövdü?" diye sordu Ayyaş. Sonra etrafta film var gibi izleyen mahalleliye dönüp "biriniz de bakacağına bir su getirsin! Ne salak insanlarsınız!" diye bağırdı.
Ömer suyunu içtikten sonra biraz nefes alıp anlatmaya başladı olan biteni.
"Ben seni anlatmıştım babama, çok iyi bi amca demiştim. 'Gitmicen yanına' diyip dövmüştü. Ondan gelmedim ben kaç gün. Üzülürsün diye. Sonra bugün geç kaldım mendilleri satamadım diye. 'Nerdeydin' dedi, 'o amcanın yanına gittim baba dövme' dedim. Sonra dövdü! Çok vurdu! Annem olsaydı dövmezdi!" diye tekrar ağlamaya başladı Ömer. O arada etrafa doluşan bir kaç kişilik kalabalığı yarıp birisi geldi Ömer'in yanına.
"Seni piç kurusu seni! Demek evden kaçarsın ha! Yürü eve gidiyoruz!"
Ömer korkudan leş gibi alkol kokan adamın yanına gitti. Adam herkesin içinde döve döve sürüklemeye başladı Ömer'i.
"Dur be adam dur! Allah belanı versin senin! Vurma çocuğa!" diye bağırdı Ayyaş. Adam durdu. Ömer'i bıraktı, Ayyaş'ın yanına gitti.
"Bişey mi dicen moruk?"
"Evet!" dedi Ayyaş, duvara tutuna tutuna ayağa kalkmaya çalışırken.
"Ya bas git, sen kimsin? Haaa bu salağın anlattığı moruk sen misin yoksa?"
"Evet benim! Bıraksana çocuğu be leş kargası!" diye bağırdı tekrar Ayyaş. Ayağa kalkabilmişti bu sefer, dimdik duruyordu kapı gibi adamın karşısında.
"Hadi be! Gel de durdur!" dedi adam. Ayyaş'ı itti. Ayyaş yere düştü. Düşerken başını çarpmıştı zavallı adamcağız. Mahalleli Ayyaş'ın yanına koştular.
Ayyaş ayıldığında neler olduğunu hatırlaması biraz zaman aldı. Ömer'i kurtarması lazımdı; ama tek başına bunu başaramazdı. Mahalleli zaten birşey yapmaya korkar diye düşündü. Sonra zorla ayağa kalkıp, bir umut mahalleliye döndü.
"Kaç sene oldu sokaklardayım, değil mi?"

Mahalleli hep bir ağızdan cevapladı; "evet Ayyaş."

"Kaç senedir benden akıl alırsınız da aklınız karışır, adımı ayyaşa çıkarırsınız değil mi?"

Ahali yine "ee?" diye cevapladı Ayyaş'ı. 

"Kaç senedir bir yaralı parmağa işemişliğiniz yok yani! Ne ee? Bari yardım edin de şu çocuğu kurtaralım!"...

"Yav Ayyaş, kafanı vurdun da aklın mı gitti? Adamın çocuğu, ister sever, ister döver. Bize ne?" dedi kalabalıktan biri.

"Püü senin adamlığına!" dedi Ayyaş. 

"Süleyman haklı Ayyaş efendi." dedi bi kadın; "sen mi kurtaracan dünyayı? Ararız polisi olur biter!"

Ayyaş'la aynı fikirde olan, çocuğun haline acıyan bi kaç kişi etraftan sora sora izini buldular Ömer'in; yanlarında Ayyaş. Kalanlar da polisi aradılar. Hep beraber kapıya dayandılar. 

Ayyaş ve yanındaki mahalleliler kapıyı çalarken polis geldi. İçeriden adamı ve Ömer'i çıkarırlarken Ömer ve Ayyaş'ın gözleri deydi birbirine. 

"İyi olacaksın minik!" diye söz verdi Ayyaş, Ömer'e. 

Ömer gülümseyerek bindi polis arabasına. 

Ayyaş, polislerin onu çocuk esirgeme kurumuna vereceğinin farkındaydı; orada yaşananların da. Sonra;

"Hep yukarıyı gör Ömer! Aşağı bakma!" diye bağırdı polis arabasının arkasından Ayyaş. Yapabileceği hiçbir şey yoktu şuanda... 

Özledim...

Özledim..
Özlememeyi özledim.
Anneannemi özledim.
Teyzemi özledim.
Halalarımı özledim.
Kuzenlerimi özledim.
Dayılarımı özledim.
Amcalarımı özledim.
Dostlarımı-dostluklarımı özledim.
Ülkenin garipliklerini özledim, hergün olan.
Kontörlü Turkcell hattımı özledim.
Telefonu "alo" diye açmayı özledim.
Bakkala gidip "abi beş tane yumurta versene",
Markete gidip "hadi arkadaşım ağaç olduk burada",
Dolmuşta "bi kişi uzatır mısınız?" demeyi;
Canım sıkınlınca sahile gitmeyi,
Çay bahçesinde, ince belli bardaktan çay içmeyi,
Pastaneden poğaça almayı,
Çayın yanına kısır yapmayı,
Kısırla dedikodu yapmayı,
İnsan gibi insanlarla oturup muhabbet etmeyi,
Çantama bi şişe şaşal su atıp okula gitmeyi,
Çift kaşarlı tost yemeyi,
Pazar sabahı sucuğa iki tane yumurta kırmayı,
Akşam çekirdekle 2.5 litre kola bitirmeyi,
Dayımlarla sohbet tmeyi,
Anneannemle karpuz savaşı yapmayı,
Yaz akşamları balkonda şarkı söylemeyi,
Kar yağınca arabalara yazı yazmayı,
Sayfalarca test çözmeyi özledim!
İnternet-bilgisayar yoktu, televizyon izlemeyi özledim.
Arabamız yoktu, dolmuşa binmeyi özledim.
Hayvan gibi ödev verirlerdi, o tatlı telaşı özledim.
Biri verse bana 3 dilek şansı;
"Bir" derim, "geri getir bana eski hayatı..."
"İki" derim, "bırak orada kalayım."
ve "Üç" derim, "herşey gönlümüzce olsun!"
Gerçek olur mu, olmaz mı? Bilemem.
Herşey gönlünüzce olsun diyorum derinden...
Siz de benim gibi, kaybedince anlamazsınız umarım değerini bugünün;
ve dünler doldurmaz gözlerinizi; benim olduğu gibi, bunları yazarken...

Onur&Deniz&Cinema Tradition!

I can't say that I'm a social person in general but if I'm with the people I love, well, we hit the roads and have fun as hell! Trust.
On the road, we come across some stupid situations.
Me and my lovely friend Onur came to cinema last week, for example. As usual we bought our tickets for the next session and went to the restaurant next to the cinema. Economic crises are blocking us from the ability of enjoying extremely expensive pop-corn and coke combos you know... Students... So, this is the way we kind of avoid the hunger in the cinema.
Anyway. We went back to the cinema a little early. I said lets try go in, may be they will allow us to get the seats half an hour early; what a dream to sit right at the back and in the middle!
Me and him tried to go in, the girl said it was cleaning and we can wait somewhere else for 5 more minutes.
We put on the 3D glasses and took some photos and then the girl went to somewhere else and another guy came.
You know what... We Turks think that we actually are clever. That was one of the moments and we went to the guy and asked if we could go in. He said it was still cleaning.
The guy went and the girl came back. Before I go and ask, she said 'you can go in now guys!'...
I was thinking 'if that stupid screen is not as clean as a hospital, I swear I'll argue!'
Then it turned out the very back and middle seat's arm-putting parts, whatever they are called, were gone.
The movie was stupid.
There was that loud idiot person in the cinema who was randomly laughing.
And we couldn't eat pop-corn!!!! Because of the student economy, you know.
But I enjoyed my day with my lovely friend and I would like to thank to him for the fun we had!

Turuncu...

Ciğerimde bir sızı... Gözlerim ağlıyor, kalbimle.
Acıyor... Çok acıyor. Nereden bileceksin?
Anlatamam.
Sustum.
Yumruk yaptım da sıktım ciğerim;
Nefesi tutuyorum ölürcesine.
Yanına sokulsam...
Anlar mısın?
Ben anlatamam...
Olmaz.
Olmuyor diyorum.
Uyuyamıyorum.
Şarkılar söylüyor kimseler.. Neşeli.
Yağmur yıkıyor pencerelerimi.
Hava mı soğuk? Üşüyorum.
Belki de sensizlik bu, üşüyorum.
Neredesin? Nerelerdesin...
Rüyamda görüyorum seni. İstemiyorum!
Görmek istemiyorum hayallerimde.
"Seni seviyorum" diyorum rüyamda;
"Bende" diyorsun her seferinde.
Uyanıyorum. Ciğerimdeki acı taze...
Susuyorum; nefesimi tutuyorum ölürcesine...
Birileri şarkılar çalıyor;
Şarkılar dilime dolanıyor...
"Gönlüm hep seni arıyor;
Neredesin sen?"

Alıcı değil, seviciyim.

Filmler... Hayatımdaki en düzenli şeyler onlar. Odam ne kadar dağınık olursa olsun, DVD'lerim veya fimlerim, alfabetik sırayla dizilidir.
En son sayığımda 97 DVD'im vardı, orjinal tabii hepsi. Ben bu DVD'leri 3 senedir topluyorum. Ne kadar azlar, öyle değil mi?
Az olmasının sebebi, benim alıcı değil sevici olmam. Zira benim DVD koleksiyonumun içerisinde en az 3 kez izlemediğim bir DVD bulabilirseniz eğer, hepsini size hediye ederim.
Yaklaşık 70GB bir film arşivimin yok olması sonucu, en sevdiğim filmlerin orjinal DVD'lerini almaya başladım bu sene.
Geçen iki sene boyunca, indirimde olan filmlerden alıp yeni filmler ve yönetmenler keşfetme takıntsı vardı bende. Bu nedenle sadece 30 DVD'im vardı. 57 DVD'yi birden bu sene aldığıma inanmak hakikaten güç. Heleki her birini en az 3 kez izlediğimi düşünürsek...

Filmler...
Film işi, gönül işidir. Ne para kazanırsınız, ne de eve gidersiniz. Böyle bir işe gönül koyduğum için kimseden destek bekleyemem.
Birşeyler zor olacak ki olmak zorunda; bugüne kadar kimse yüksek yerlere zembille inmedi. Zorluklarla tek başına başetmeyi öğrendiğinde, sen olmuşsun demektir zaten.
Film setlerinde çalışan zavallıların halleri içler acısı bu ara. Paraları zamanında yatmıyor, çoluklarını çocuklarını göremiyorlar, uyumuyorlar resmen... Artık onların çalışma standartları, insan muamelesi görmediklerinin en büyük kanıtıdır; insanlıktan çıkmış haldeler zira.

Benim bir kuzenim var, 6 yaşında, ismi Ecem. Dünyalar tatlısıdır sıpa. En sevdiği şarkı bir roman havasıdır, en sevdiği program yeni nesil çizgi filmlerdir, en sevdiği yemek yoktur; hepsini eşit miktarda sevmez ve en çok özlediği kişi babasıdır, film setlerinde köpek gibi çalışan babası.
Eve gelir ana okulundan. Bilir ki annesinin işten gelmesine daha biraz süre var. Bilmediği şey ise, babasının ne zaman geleceği veya gelip gelmeyeceğidir.
Telefon çalar. Bütün heyecanıyla koşar telefona ve heyecanla "alo-baba!" diye açar. Arayan başkasıdır.. Telefonu sinirle yere bırakıp, hüzünle geri oturur koltuğa. Halbuki bilmezki babası o anlarda eşşek yüküyle malzeme indiriyor veya bindiriyordur.
Sonra telefon yine çalar; bu kez Ecem koşmaz telefona. Kalbi kırılmıştır babasının bütün gün aramamasına. Bu kez arayan babasıdır ama.
"Ben seninle küsüm, aramadın bugün hiç, hem ne zaman gelcen sen eve?"
"Gelemiyorum kızım ben bugün, yarın evdeyim ama."
Küçücük çocukcağızın kalbini kırmak, babasının da kalbini kırar. Okadar koşturmaya ne aldıkları para paradır, ne şartları insanidir. Mucizevi bir biçimde hayatta kalıp aile kurmaya çalışıyorlar. Herkes film piyasası için özveride bulunabilecek diye birşey yok ki set işçisinin, sinema endüstrisinde ne gibi iddealleri olabilir? Maaşa zam? O adamın, senin çektiğin filmin IQ'sunun yüksek olması, çekerken kullandığın renklerin sembol oluşu, bilmemne, umrunda mı sanıyorsun sen? Adamın derdi evine ekmek götürebilmek. Ekmeyi bırak, evine göndermeyi çok gören; karnı tok-sırtı pek patronların hepsine gelsin bu yazım. Sırf o insanların emeği için alındı o 97 DVD.
Böyle gelmiş, böyle gitmez. Değişsin artık birşeyler. Yeter.

2011'den beklentilerimiz nelerdir?

Beklentilerimizin listesi şöyle sıralanmaktadır;

1-Murat Taşdemir'in karısından ayrılıp Banu Alkan ile evlenmesi;
2-Carolin'in Ali kaptanı boynuzlaması;
3-Bu yıl herkesin sigaraya başlaması;
4-Çok çocuk yapanların hadım edilmesi;
5-Türbanlı yumurtaların meclise girmesi;
6-Birdahaki seçimlerde Balık Ayhan'ın Başbakan olması;
7-Ramazanda dağıtılan erzakların içerisine mutlaka rakı+balık konması;
8-Hatta ramazan ayında davul ile birlikte sokakta dansöz oynaması;
9-Toplu ulaşımın bedava olması (yanınızda gay götürmeyin, toplu derken "birlikte"dir kasıt);
10-Bülent Ersoy'dan pembe nüfus kağıdının geri alınıp, başka renk nüfus cüzdanı verilmesi;
11-Televizyon kanallarında evlilik programı yerine boşanma programı başlatılması;
12-Acun Ilıcalı'nın Survivor'da ve Fear Factor'da yarışması;
13-Ayrıca Acun Ilıcalı'nın Show TV'yi satın aldığı dedikodularını doğrulaması;
14-Küresel ısınmaya karşı, ineklerin osurmasını önleme amaçlı, kıçlarına havuç tıkanması;
15-Türkiye'de artık "yeni yıl"a Christmas denmemesi;
16-Muhsin beyin saygıdeğer eşi Tülay'ın evine dönmesi (İlgili video)
17- Disco Kralı'nı daimi olarak Nihal Yalçın'ın sunması;
18-Devlet Bahçeli'nin artık matematiği çözmesi (İlgili Video);
19-Yaprak Dökümü 2'nin çekimlerine başlanması;
20-ve sonunda Fatmagül'ün Behlül ile evlenmesi (bakınız: başka hayatlar, ikinci şanslar).

Herkese iyi seneler diliyoruz ana-kız!